rozdział pierwszy

Gdyby kiedyś ktoś mi powiedział, że przez kolejne dni bede mogła być przy nim, pomyślałabym że jest nienormalny. Jednak teraz podziekowałabym za te słowa i za wiare w marzenia. Od tej myśli oderwał mnie dotyk jego ciepłych dłoni które położył na moich policzkach.

*Trzask* 

- Ariana wstawaj zaśpisz pierwszego dnia do szkoły! 

Uslyszałam jak głos mamy wyrywa mnie z cudownego snu. Przewróciłam sie na drugi bok po czym przysłoniłam głowę poduszką by nie usłyszeć kolejnego upomnienia mamy. 

- Do cholery jasnej, wstawaj dziewczyno, wakacje sie skończyły - nagle poczułam jak chłód okrył moje ciało po tym jak mama zrzuciła ze mnie ciepłą kołdkę. 

Nie chcąc słyszeń znów rozkazów mamy wstałam z łóżka i udałam sie w stronę toalety by zacząć szykować, w myślach przeklinając swoje beznadziejne życie. 

Dzisiaj pierwszy dzień w nowym roku szkolnym. Zaczynam drugą klasę w liceum, co oznaczało mniej wolnego czasu na fangirlowanie a więcej kucia 24/5. Żyć nie umierać. Jeżeli ktoś kiedyś wam powie, że w liceum zaznacie prawdziwego, szalonego życia to upewnijcie się że mając namyśli 'szalone' wcale nie chodziło mu o częste imprezowanie tylko olanie sześciu sprawdzianów w jednym tygodniu. 

Spojrzałam w lustro po czym sięgnęłam po szczotkę i starannie rozczesałam splątane włosy. Kiedy były już w dobrym stanie nałożyłam delikatny podkład i pomalowałam rzęsy. Żeby jakoś wyglądać w ten pierwszy dzień siegnęłam do kosmetyczki po eyeliner ktory naniosłam na powieki. 

Mama razem z Adamem - moim młodszym bratem - czekali już w aucie. Adam ma 13 lat i chodzi do gimnazjum znajdującego się kilka przecznic od mojego liceum. Całe szczęście że jest na tyle ode młodszy że nie chodzimy do jendej szkoły bo przysięgam to nie wyszłoby na dobre. Kiedy podjechaliśmy pod budynek wysiadłam z samochodu rzucając głupie 'pa' po czym udałam sie do głównych drzwi przy których stała Kendall - moja najlepsza przyjacióła. Znamy sie od dziecka. Myślę że nasze relacje są na tyle dobre i wszystko wskazuje na to że traktuje ją jak moją siostre, bo pewne jest to że mam z nią lepsze stosunki niż z Adamem. Mamy wiele wspólnego jednym dowodem na to jest m.in słabość do naszego idola, Kendall także jest belieber. 

- No nareszcie - powiedziała, po czym na przywitanie przytuliła mnie.

- Przepraszam, moja mama miała problem by ściągnąć mnie z łóżka

- Żadna nowość Ari.

- Znasz mnie na wylot - odpowiedziałam po czym poszłyśmy na boisko szkolne gdzie miał odbyć sie apel z okazji rozpoczęcia pierwszego semestru. Na dworze było gorąco, przynajmniej jakby był środek lipca, ta sytuacja jeszcze bardziej przygnębiała, myśl o tym, że na dworze świeci słońce musisz siedzieć i odrabiać zadania z fizyki. Widok osób z klasy i wszystkich innych wcale mnie nie ucieszył, za to Kendall oglądała się za każdym jej zdaniem przystojnym chłopakiem. I to właśnie była jedyna rzecz, która nas od siebie różniła. Nie było żadnego chłopaka który przykułby moją uwagę podczas kiedy Kendall nie wiedziała na którego patrzeć. Albo to wina tego, że Justin jest dla mnie wszystkim albo pierwsza opcja jest poprawna. Jest poprawna. Osoba trzecia powiedziałaby, że coś ze mną nie tak, całe szczęście Kendall tak nie uważała. 

Nagle zauważyłam miejsce w którym stały osoby z klasy. Podeszłyśmy do nich i stałyśmy na tym skwarze przez dobrą godzinę nie myśląc o niczym innym tylko o zakończeniu apelu. Po chwili, moją uwagę skupioną na wywodzie dyrektora na temat dobrych wyników w nauce przerwał dzwięk mojego telefonu. Wyjełam go z torebki, po czym odblokowałam ekran i zauważyłam nowe powiadomienia z twittera. Nagle zamiast obrazu boiska i tłumu ludzi w oczach zrobiło mi się ciemno. 

- Za dwa tygodnie zaczyna trase - pisknęłam do Kendall - jednocześnie próbując utrzymać równowagę na moich nogach, które zrobiły sie miekkie jak z waty.

- Nie żartuj sobie ze mnie - rzuciła, nie spoglądając nawet na mnie.

Przewijałam swój tl czytając tweety o rozpoczynającej się trasie i kompletnie zapomniałam gdzie obecnie się znajdowałam. Nagle z tego wszystkiego oderwało mnie uczycie, że coś gorącego wylało mi się na koszulkę. 

- Cholera jasna, przepraszam - usłyszałam słowa kierowane do mnie. Po chwili zorientowałam się że na swojej koszulce mam wielką brązową plamę od kawy, którą przez przypadek wylał na mnie chłopak stojący obok. 

Nie rozważając wcześniej co mu odpowiedzieć rzuciłam tylko 

- jak chodzisz - po czym próbowałam wrócić do świata żywych. Nagle uniosłam głowę i zobaczyłam zakłopotanego blondyna z pustym kubkiem.

- Przepraszam za to - powiedziałam.

- Nie, to ja przepraszam, szedłem bokiem i nie zauważyłem Cię - odpowiedział chłopak. 

Wydawało mi się że ta rozmowa trwała wieczność. Kiedy dotarło do mnie że bezczelnie się na niego patrze, gwałtownie odwróciłam się na pięcie i odeszłam bez słowa. W pierwszej chwili poczułam się dziwnie, chłopak który przed chwiła wylał na mnie swoją kawę przypomniał mi Justina. Nagle uświadomiłam sobie jaką wiadomość przeczytałam przed kilkoma minutami. Zauważyłam też, że nigdzie w pobliżu nie ma Kendall. Próbując zapomnieć o wylanej kawie i chłopaku udałam się w kierunku szkoły by ją znaleźć i powiedzieć o nowej trasie Justina. Jednak wymazanie z pamięci chłopaka, który wpadł na mnie, nie okazało się łatwe.